updated 29-12-2006

Oranjerit door Angelique Aufdenhaar

Uit het clubblad van december 2006.

Koninginnedag, een dag vol braderieën en rommelmarkten afstruinen? Dat kan, maar dit jaar hebben we dit vanuit de Mini gedaan. In de locale krant stond een uitnodiging voor de Oranjerit, een rit voor klassiekers van 30 jaar en ouder. Een rit georganiseerd door de Stichting Quo Vadis Classic Car Club. Onze blauwe is van het bouwjaar 1973, dus opgeven maar.

Om 10 uur werden we verwacht in het voormalige gemeentehuis in Gramsbergen. Daar werden we ontvangen met koffie en oranje gebak, en mochten we een grote oranje boodschappentas in ontvangst nemen gevuld met rallyschildje, routeboek, oranje versiersels en versnaperingen voor onderweg. Het routeboek voorspelde een druk programma en een pittige route, met behoorlijk wat foto’s om op te zoeken langs de route. We besloten om toch maar voor het wedstrijdelement te gaan, dus de foto’s werden in het geheugen gestampt. Er was een leuk deelnemersveld van zo’n 30 auto’s waaronder veel Jaguars, Austin Healy, Triumph, Saab, Volvo, Mercedes maar ook een VW busje. De Mini bleek behoorlijk op te vallen tussen deze klassiekers. Het was een van de jongere auto’s en een van de weinige ‘gepimpte’ oldies. Na de briefing gingen we van start in Gramsbergen. Leek het weer zo goed toen we thuis wegreden, toen we bij de Krim waren leek het wel alsof er sneeuw lag zoveel hagel lag er. Wat hadden we een medelijden met de cabriorijders, want zelfs met dak hadden we in onze Mini last van natte sokken. Via Diffelen reden we naar Stegeren en Junne. Hier kwamen we nog een leuke zandweg tegen waar een paar oldtimerrijders zo vriendelijk waren om ons voor te laten gaan (om te zien of wij wel door het mulle deel heen kwamen zonder vast te zitten). Zonder problemen reden we naar de eerste stempelpost bij de Oranjevereniging in Vroomshoop. Hier stond een aardig ontvangstcomité. Daarna reden we via Daarle, Hellendoorn, Luttenberg naar de oranjevereniging in Raalte. Dwars door het centrum door de braderie en langs de rommelmarktkraampjes naar de stempelpost. Hier was gezorgd voor een lunchpauze en was het einde van het eerste traject. Hier bleek dat mijn navigatrice zich had voorbereid op een behoorlijke wereldreis, te zien aan het voedselpakket dat ze had meegenomen. Het opzoeken van de foto´s in dit eerste traject ging wel aardig, want dit was natuurlijk een thuiswedstrijd. Het tweede traject ging richting Heino, en met het pontje bij Olst-Wije richting Heerde waarna we werden onthaald door de oranjevereniging in Nunspeet. Hier stond opnieuw de organisatie die elke auto aan het publiek voorstelde. Weer een stempel binnen. Bij het tankstation blijkt toch wel dat we met een toertocht voor klassiekers bezig zijn. Overal komen jerrycans te voorschijn en wordt het een en ander onder de motorkap bekeken. Onze Mini blijkt trouwens geen zuinigheidswonder te zijn. We moeten alweer tanken (in totaal tanken we 4!! keer). De foto´s waren dit traject wel wat lastiger. Leuk als je een knotwilg moet zoeken en je weilanden vol van die bomen tegenkomt. Hier hebben we maar even wat gokwerk toegepast. Traject 3 voerde ons langs het water door de (bijna) onbewoonde wereld van de dorpjes in de buurt van Elburg, Oosterwolde, Oldebroek, Zalk naar IJsselmuiden. We hoopten maar dat we niet verkeerd reden met de verbindingsstukken van 5 tot 10 kilometer! Maar gelukkig was dit niet het geval. Heerlijk om een Mini te hebben op die kleine dijkweggetjes. In IJsselmuiden werd de routekaart ingeleverd en moesten de oldtimers verzameld worden om gezamenlijk naar Kampen te rijden. Na een kwartiertje was iedereen binnen en konden we in colonne naar Kampen.

Daar werden we opnieuw feestelijk onthaald door de Oranjevereniging en werden we door het voetgangersgebied geloodst. We hadden gedacht dat het zo aan het eind van de middag wel aardig rustig zou zijn in het centrum van Kampen maar dat bleek absoluut niet het geval te zijn. De tocht door het centrum naar de oude binnenstad ging daardoor in een bijzonder laag tempo waardoor de Mini behoorlijk begon te pruttelen en ook de voet op de koppeling het zwaar had. Op de plaats van bestemming aangekomen werden de auto’s weer voorgesteld aan het publiek (het verhaaltje wisten we inmiddels uit ons hoofd) en mochten we de auto’s opstellen in de winkelstraat.

Eigenlijk waren we allebei behoorlijk moe na de lange tocht maar toch hebben we nog even gewacht op de prijsuitreiking. We waren toch ook wel nieuwsgierig hoe we het er vanaf hadden gebracht. Het bleek dat we het helemaal niet zo slecht hadden gedaan, want we mochten de eerste prijs in ontvangst nemen! Helaas had de organisatie de echte bekers vergeten, maar gelukkig was er gezorgd voor een reservebeker. Moe maar voldaan konden we met reservebeker naar huis!

top